Hot Dogs en verloren schoenen

Bijna was dit artikel niet geschreven. Maar een verhaal met mooie ingrediënten als een veel te vroeg gestorven plaatselijk legendarische Hot Dog verkopende alpinist, een 10 jaar oude website en Britse trailschoenen die in Japan uitgroeien tot cult-fashion items, het zou toch zonde zijn om dat niet te schrijven?

Freddie Snalam was een bijzondere man. In de straten van Boulder, Colorado was hij beter bekend als ‘Hot Dog Freddie‘. Altijd goed geluimd en prettig gestoord was hij vaak te vinden achter zijn trouwe karretje… Maar zijn echte passie lag ergens anders… Als fanatiek alpinist liet hij regelmatig z’n karretje achter om in zijn geliefde bergen te zijn. De ene keer als bergbeklimmer, dan weer op ski’s, een andere keer trailrunnend over de mooiste routes.

Over zijn belevenissen schreef Freddie een aantal boeken, en hij hield in 2000 al een website bij, www.alpineworld.com. Hoewel hij in Boulder was beland, was Freddie van oorsprong een Brit. De modderige variant van wat wij hier graag heel hip ‘trailrunning’ noemen heet daar van oudsher fell running. Het is dan ook niet zo vreemd dat hij het hier vrijwel onbekende typisch Britse merk Walsh kende. In een artikel uit 2001 schrijft Freddie een fascinerend verhaal over zijn favoriete hardloopschoen, de Walsh PB.

Norman Walsh begon al op 15-jarige leeftijd met het maken van schoenen. Vier jaar later werd hij gevraagd sprint-schoenen te maken voor de Olympische Spelen van London in 1948. Hij werkte hieraan met twee anderen, die een tijdje daarna hun eigen merkje oprichtten met de naam Reebok. Ook Norman begon zijn eigen merkje, Walsh, inderdaad. In de fellrunning wereld verwierf het model Walsh PB wereldfaam, en terecht: de no-nonsense schoen doet wat ie moet doen: de voet beschermen tegen onheil van buitenaf, en vooral heel veel grip bieden in de Britse blubber!

Toen ik dat artikel zo’n jaar of 6 geleden las, was ik meteen verkocht; die schoenen moest ik hebben!
Helaas is het tot nu toe bij die wens gebleven, maar vergeten ben ik de schoenen nooit. Met de dunne zolen en simpele bovenwerk zijn het een soort barefoot-schoenen avant la lettre, en de noppen zijn op sommige trails natuurlijk erg welkom.
Ik besloot eens op internet te gaan zoeken naar de schoenen die ik uit zo lang uit het oog verloren had. Of ik ze daadwerkelijk zou gaan bestellen wist ik nog niet, maar in ieder geval zouden ze een mooi onderwerp zijn voor een artikeltje; authentieke schoenen in een branche vol gelikte marketingtermen!
Met wat speurwerk was de pagina van Freddie na enige tijd weer gevonden, en nu ik de naam van het merk weer wist was het natuurlijk een eitje om de website te vinden en de bestelling te plaatsen. Helaas viel dat een beetje tegen…
Ik kwam uit op de website www.normanwalsh.com. Helaas is daar de PB nergens te bekennen! Vier modellen zijn er daar te vinden, stuk voor stuk hippe retro sneakers, waarvan er inmiddels in Japan zo’n 500 per week over de toonbank gaan. Nou ben ik best wel een sneaker liefhebber, maar dáár kwam ik eigenlijk niet voor… bijna staakte ik teleurgesteld m’n zoektocht.
Was het eens roemruchte Walsh verworden tot één van de vele fashion brands? Voor mij was de charme er daarmee wel af.

Een beetje moedeloos klikte ik nog wat zoekresultaten door. Een aantal webshops bleken de schoen nog wel te verkopen. Oude voorraad misschien? Snel een paar bestellen voor ze uitgestorven zijn? Ik wilde het nu toch weten. Via het contactformulier vroeg ik in m’n beste Engels waar de PB’s gebleven waren. Het antwoord kwam al snel. Niet in de vorm van een mailtje terug, want voor ze daar überhaupt de tijd voor hadden was ik inmiddels aanbeland bij m’n allerlaatste tabblad in m’n browser, www.walshsports.co.uk.

En dáár stonden ze weer, in al hun glorie, en in alle varianten! Hiermee was het verhaal toch nog rond, en de moraal van het verhaal is eigenlijk heel simpel; als je in bent voor een ouderwetse no-nonsense schoen, bestel ze dan voor Walsh echt alleen nog maar te koop is in kekke kleurtjes voor onder je spijkerbroek…!