2 uur rijden voor 1 uur blootsvoets rennen (deel 2)

Een paar dagen geleden schreef ik al over het geplande ritje van 2 uur naar een groepje fanatieke blootsvoetslopers, om daar samen een uurtje te gaan lopen. Maar vooral om ervaringen uit te wisselen en eens te zien wie er achter die soms vreemde forumnamen zit. Op naar Nijverdal dus!

Na hier vlakbij Oerloper George opgehaald te hebben –in het Nederlandse blote voeten wereldje een bekende naam– hadden we tijd genoeg om op de lange heenweg te praten over het rennen op blote voeten en alles wat daar maar zijdelings mee te maken heeft. Zo vloog de tijd eigenlijk voorbij en kwamen we aan op wat de ontmoetingsplek zou moeten zijn. Gelukkig zijn bloetsvoetslopers redelijk makkelijk te herkennen (duh) dus de rest was snel gevonden. Het wachten was nog even op AndriesW die van nóg verder moest komen dan wij, maar toen uiteindelijk iedereen er was en had kennisgemaakt, waren we al vrij snel aan het lopen. Geen schoenen om aan te trekken, dat scheelt!

We besloten niet de geplande heen-en-weer-alleen-over-asfalt-route te nemen, maar om ook een flink stuk door de natuur te lopen. Een goede keuze, dat maakte de route een stuk mooier, maar ook avontuurlijker; er zaten een paar stukken bij die ik zelf normaal gesproken op minimalistische schoentjes zou doen. Je hoeft dan iets minder op de ondergrond te letten, en kunt dus ook wat meer genieten van de omgeving. Toch wil ik hier zeker niet mee zeggen dat het een slecht idee was om op blote voeten te gaan; de delen van de route die wat makkelijker waren voor de voeten laten je méér genieten dan met schoenen mogelijk zou zijn! De stukken die lastiger zijn (denk aan scherpe steentjes, takjes etc.) horen er gewoon bij, met de juiste mindset èn techniek is het allemaal te doen. Zie je zo’n moeilijke passage als een uitdaging, dan is de voldoening daarna ook groot!

Zoals altijd wanneer ik het naar m’n zin heb vergeet ik op dat moment vaak om foto’s te maken. Tijdens het lopen heb ik dat dan ook niet gedaan, wel heb ik een paar fotootjes vooraf en nadien gemaakt:

Na het lopen hebben we lekker kunnen douchen bij de plaatselijke atletiekvereniging, en de tijd die je wint door geen schoenen aan en uit te hoeven trekken ben je weer kwijt doordat je wat langer je voeten moet wassen…

Toen we uiteindelijk onder het genot van wat lekkere warme broodjes bij initiator en organisator Boko in de achtertuin zaten na te praten waren die paar kleine miezerige steentjes al lang weer vergeten natuurlijk…

De mooiste foto is van Vinci en wil ik jullie niet onthouden: